ای صبا با توچه گفتند که خاموش شدی //چه شرابی به تو دادند که مدهوش شدی
//تو که آتشکده عشق و محبت بودی //چه بلا رفت که خاکستر خاموش شدی //به چه
دستی زدی آن ساز شبانگاهی را //که خود از رقت آن بیخود و بی هوش شدی //تو
به صد نغمه زبان بودی و دلها همه گوش //چه شنفتی که زبان بستی و خود گوش
شدی //خلق را گر چه وفا نیست و لیکن گل من //نه گمان دار که رفتی و فراموش
شدی //تا ابد خاطر ما خونی و رنگین از توست //تو هم آمیخته با خون سیاووش
شدی //ناز می کرد به پیراهن نازک تن تو //نازنینا چه خبر شد که کفن پوش
شدی //چنگی معبد گردون شوی ای رشگ ملک //که به ناهید فلک همسر و همدوش شدی
//شمع شبهای سیه بودی و لبخند زنان //با نسیم دم اسحار هم آغوش شدی //شب
مگر حور بهشتیت به بالین آمد //که تواش شیفته زلف و بناگوش شدی //باز در
خواب شب دوش ترا می دیدم //وای بر من که توام خواب شب دوش شدی //ای مزاری
که صبا خفته به زیر سنگت //به چه گنجینه اسرار که سرپوش شدی //ای سرشگ
اینهمه لبریز شدن آن تو نیست //آتشی بود در این سینه که در جوش شدی
//شهریارا به جگر نیش زند تشنگیم //که چرا دور از آن چشمه پرنوش شدی
لیست کل یادداشت های وبلاگ?
